Program wychowawczy na marzec

INTELIGENCJA EMOCJONALNA

Kształcony nawyk: Buduję własną motywację
Kompetencja stała: Nauka (dobrze wykorzystuję czas na naukę: uczę się codziennie i efektywnie)
W klasach 0-3 te same treści realizujemy w tym miesiącu pod hasłem „Opanowanie”, które jest łatwiejsze do zrozumienia dla młodszych dzieci.

Pytania i sugestie dla rodziców:

A) Poniższe pytania mogą pomóc w zastanowieniu się, w jaki sposób pracować poza szkołą, by wdrażać realizowany w szkole plan rozwoju dziecka.

  1. Czy zachęcamy nasze dziecko do zadań, które wymagają więcej wysiłku?
  2. Czy pomagamy zrozumieć dziecku dlaczego należy je wykonać?
  3. Czy dajemy przykład podejmowania pracy z zapałem i motywacją?
  4. Czy jako rodzice jesteśmy na tyle zmotywowani, żeby w obliczu problemu wychowawczego naszych dzieci rezygnować z naszych zadań i obowiązków oraz poświęcać im należytą uwagę?

B) Poniższe sugestie wskazują w jakich zadaniach potrzebne jest osobiste zaangażowanie ze strony rodziców. Celem przedstawionych propozycji jest ukazanie możliwości wsparcia dziecka w pracy nad rozwojem poszczególnych nawyków i kompetencji.

  1. Zachęta ze strony rodziców, poparta pochwałą i wyrażeniem wiary w możliwości dziecka jest niezastąpionym bodźcem emocjonalnym dającym dziecku siłę i chęci do pracy nad trudnym zadaniem, do nauki pomimo trudności lub zmęczenia.
  2. Zwrócenie uwagi na to, co udało mu się zrobić dobrze, choćby to było coś drobnego, rodzi w dziecku wiarę w możliwość postępu i perspektywę, że wysiłek włożony w naukę nie będzie zupełnie bezowocny.
  3. Nie uleganie nastrojowi nerwowości, kiedy dziecko płacze, krzyczy czy wprost sprzeciwia się rodzicom. Rodzic powinien w tych sytuacjach być przykładem opanowania, a dzięki temu emocjonalnym oparciem dla dziecka. Spokojne zachowanie mamy lub taty pomaga dziecku opanować emocje. Dodatkową pomocą może być stanowcze, ale spokojne i życzliwe rozmawianie o tym, co w danym momencie wydaje się być dla dziecka najbardziej drażliwym problemem.
  4. Podzielenie się z dzieckiem tym, jak sami się motywujemy do wykonania zadań, których nie lubimy lub które sprawiają nam trudność.

Opowiadanie do pracy w grupie:

Pytania do tekstu:

  1. Adam Małysz był odporny na stres dzięki swojemu wrodzonemu charakterowi, czy może jest to efekt pracy nad własnymi emocjami? Dlaczego?
  2. Sądzisz, że świadomość i kontrolowanie emocji przydają się tylko w sporcie, czy mogą być przydatne również w nauce i w życiu codziennym? Jeśli tak to dlaczego?
  3. Po czym można poznać kogoś, kto nie może zapanować nad swoimi emocjami?
  4. Co powinienem zrobić gdy widzę, że ktoś z kolegów lub koleżanek jest przygnębiony lub czymś załamany?
Historia: „Waga emocji w skokach narciarskich”

Skoki narciarskie jako dyscyplina sportu, pierwszy raz pojawiły się w Norwegii w drugiej połowie XIX wieku. Do Polski trafiły w 1908 roku. Pierwsze polskie skocznie z prawdziwego zdarzenia powstały w 1910 roku we Lwowie i w 1921 w Zakopanem.

Bardzo szybko do światowej czołówki dołączyli pierwsi polscy skoczkowie tacy jak Bronisław Czech czy Stanisław Marusarz. Ten drugi znany jest najbardziej ze swojego najważniejszego skoku życia z trzeciego piętra, który uratował go przed śmiercią, ponieważ w ten sposób uciekł z rąk gestapo w czasie II wojny światowej.

W skokach narciarskich, bardziej niż w innym sporcie, ważna jest koncentracja w tym najistotniejszym momencie tj. podczas wybicia się z progu. Skoczek ma ułamki sekund na to, aby wysłać sygnał z mózgu do nóg, że właśnie w tym momencie trzeba się odbić. Jeżeli zrobi to za wcześnie lub zbyt późno skok nie będzie udany, a odległość, którą uzyska będzie niezadowalająca. W tym sporcie bardzo istotne jest panowanie nad sobą.

Wiele emocji dostarczył nam Adam Małysz, który w 2001 osiągnął tak wysoką formę, że przez trzy kolejne lata był najlepszym skoczkiem świata. Osiągnął sukces dzięki temu, że w każdej serii skoków potrafił zapanować nad swoimi emocjami, jak również dostarczyć wielu wrażeń swoim fanom. Ćwiczył się w tym tak długo, aż udało mu się osiągnąć równowagę pomiędzy skokami bez publiczności podczas treningów i skokami gdzie oczekiwania kibiców, gwar pod skocznią, dźwięki trąb można powiedzieć zagłuszały własne myśli.

Kamil Stoch, góral z Zakopanego (z Zębu) obwołany niedawno godnym następcą Orła z Wisły, również musiał nauczyć się kontrolować emocje, aby pod ich presją nie skracać skoku, ale go wydłużać i tym samym dawać odpowiedź na oczekiwania kibiców. Podczas kilku ostatnich zawodów wielu komentatorów wspominało, że te lata pracy z psychologiem naprawdę przyniosły efekty. Kamil potrafi się skoncentrować, potrafi się skupić na tym, co go czeka, potrafi poradzić sobie z tą presją.

To, co widzimy w czasie zawodów to szczyt góry lodowej. A co kryje się pod wodą? Bardzo ciężka, regularna praca. Każdy zawodnik zanim staje się zawodowym skoczkiem zaczyna skakać w wieku około 10 lat lub wcześniej. Żeby móc uczestniczyć, w treningach musi w miarę dobrze się uczyć w szkole. Do klubów sportowych mogą należeć Ci, którzy nie mają problemów z nauką. Wraz z wiekiem treningi pochłaniają coraz więcej czasu, więc trzeba mieć bardzo dobrze zorganizowany dzień, żeby umieć pogodzić aktywność sportową z wypełnianiem codziennych obowiązków. Dodatkowo należy posiąść zdolność auto-motywacji, ponieważ skoki podczas treningów nie dają tyle radości, co skoki, podczas których sportowiec pobija rekord skoczni. Pokonanie rekordu trwa kilka minut licząc od startu do momentu lądowania, a przygotowanie do tego osiągnięcia trwają latami.

Na zimowej olimpiadzie w Rosji w skokach grupowych Polska znalazła się poza podium, mimo oddanych dobrych skoków oddanych przez Kamila Stocha. Jednak suma punktów polskiej grupy nie była wystarczająca, ponieważ pozostali uczestnicy oddali skoki poniżej swoich możliwości. Wytłumaczeniem może być to, że nie byli w stanie kontrolować swoich emocji.

Polski trener grupy olimpijskiej zadaje sobie teraz pytanie, jak zdobyć ten medal na kolejnej zimowej olimpiadzie?